Negen Berners

Met Gin gaat het goed.

Zijn vrouwtje was geschrokken toen de dierenarts bloedwaarden ging onderzoeken en deze waarden afweken van wat verwacht werd.

Waarschijnlijk heeft Jan de Leu daarom tijdens de reunie benadrukt dat onderzoek naar de glomerulopathie niet eerder dan vanaf anderhalf jaar zinvol zou zijn.

Tijdens de periode daarvoor zijn de hondjes in de groei en niet stabiel op een aantal parameters.

Goed het was dus even schrikken bij Gin, maar ze is uit voorzorg op een eiwitarm dieet gezet en ze vindt het lekker, is vrolijk en de bloedwaarden zijn weer normaal.

Als iemand interesse heeft om de Berner een eiwitarm dieet te geven, kan ik het type en het merk etc. wel op de blog zetten.

mvg

Leo

Aan Gringo, Guus, Gijs, Glitter, Gucci, Grace-Joy, Gin, Glory-Senna wenst Gwen een goed, gelukkig en gezond 2009 toe.  Een jaar waarin de baasjes en bazinnetjes mooie lange wandelingen gaan maken op paden met lekkere geurtjes en naar winekels waar van die fijne voedzame hondenbrokken verkocht worden.

Ook de baasjes en bazinnetjes zelf wenst Gwen een goed nieuwjaar toe.

Gwen is vandaag een beetje moe, heeft veel geslapen en eigenlijk zelfs geen fut om te eten, want ze heeft gisteren in Giessenburg met Mac, een bouceron van Chris van Leeuwen gespeeld.  Welke enkele uren lang.  En Mac was niet alleen een paar maanden jonger, maar ook ongeveer even zwaar (30 kg) en even onvermoeibaar en enthousiast.  Misschien heeft Gwen wel een beetje liefdesverdriet.

En van de week heeft ze ook een paar keer met grote broer Gijs gespeeld. Ook dat was erg leuk.  Grote broer moet je wel letterlijk nemen, want Gijs weegt ruimt 40 kg.

We hopen elkar allemaal weer te zien tijdens de reunie van september, maar dat is nog zover weg.  Bericht volgt tijdig daarover.

mvg

Namens Leo en Janne

Gwen

Hier ligt nog altijd te wachten het stamboomcertificaat van Gin(n).

Het heeft me de nodige moeite gekost om alle certificaten binnen te krijgen.

Mag ik Elske en/of Erik verzoeken het certificaat na telefonische afspraak af te halen.

Graag zouden we ook nog eens Gin zien.

mvg

Leo

Nog een paar dagen....dan is het vrijdag 7 november.

En dan wensen we Gijs, Guus, Gringo, Glitter, Gucci, Gin, Grace-Joy, Glory-Senna en Gwen, hun baasjes en bazinnetjes allemaal een heel fijne eerste verjaardag toe.

Van een vriend, die op een vrachtwagen van een groothandel met dierenbenodigdheden rijdt, hoorde ik dat er inmiddels hondenbonbons (hondenpralines), hondengebakjes en zelfs hondenbier bestaat.

Ik denk niet dat het nodig is om tot het aanschaffen van dergelijk spul over te gaan om er toch een bijzondere dag van te maken.

Gwen ligt op dit moment lekker in haar mand een beetje te doezelen.  Seffens gaan we een poosje stappen.

We hopen dat het met iedereen goed gaat.  En zeggen tot de volgende keer.

Janne en Leo

"Wat is Gwen lekker slank." hoorden we van goede vrienden. Zelf hebben die het broertje van Gwen, die een stuk groter en zwaarder is.

We maakten ons een beetje zorgen.  Zouden we naar de dierenarts moeten?  Is ze niet te mager?  Ze gaat toch niet Elise achterna?

Goed, om een lang verhaal kort te maken.  Gwen is voor het laatst gewgen in augustus ten tijde  van de sterilisatie.  Toen woog ze zo'n 28 kilo.

Nog maar eens wegen eerst. Gisteren kwam ik in Roosendaal en ben toen langs Visdonk, de dierenkliniek, geweest.  De weegschaal gaf aan 29,3 kilo.

Onze zorgen kunnen we voorlopig in de kast zetten.

Vorige week kwam ze haar broertje tegen en Gijs en Gwen doen dan zo uitbundig enthousiast.  Je hoef niet naar een cirkus meer.

O,ja, ik vergat nog te vertellen dat de hond voor wie een baasje werd gezocht.  Die hond met de overbeet inmiddels een baasje heeft gevonden.

Dat was het dan weer.

Mvg

Leo

Het bijgaande  bericht trof ik op de site van de Berner Sennen vrienden.

Het gaat om een Rouselaarse Bouvier.  Een vrij groot soort, dus, die wel een goede, maar consequente baas nodig zal hebben.

Misschien is er zo iemand in jullie omgeving te vinden.  Ik hoop het voor het beest.

Van Martine Verbocht, een naaste collega van jan de Leu het verzoek namens dierenartsen om een enquete in te vullen over de gezondheidstoestand van jullie Berners.

Dit verzoek ondersteun ik graag en breng daarom de enquete onder jullie aandacht.

De begeleidende tekst volgt hieronder:

"Beste dierenartsen, eigenaren van Berner Sennen honden en andere mensen van wie ik weet dat ze een Berner Sennen hond hebben gehad,
 
Hierbij wil ik even jullie aandacht vragen voor het volgende:
Vandaag start ons onderzoek naar kreupelheid, de ontwikkeling van tumoren en mogelijke verbanden hiertussen bij de Berner Sennen hond.
Het is een grootschalig onderzoek, dat door heel Europa gehouden wordt. Ik doe dit samen met nog drie oncologie specialisten (dierenartsen) en een student van de Rooseveltacademie in Middelburg.
De bedoeling is dat er een vragenlijst ingevuld wordt door iedereen die in het bezit is (geweest) van een Berner Sennen. Dus dierenartsen: zouden jullie, als er toevallig een Berner binnenstapt, even aan mij willen denken en hen op de website willen wijzen? En dit geldt natuurlijk ook voor iedereen die iemand anders kent die in het bezit is van een Berner!
 
De link naar de vragenlijst is te vinden op www.bmdhealthsurvey.eu.
 
Als jullie vragen en/of opmerkingen hebben, dan hoor ik dat graag.
 
Alvast bedankt voor jullie hulp!
 
Groetjes Lotte
Dierenkliniek de Ottenhorst"

Tot zover deze tekst.

Leo
 

Het kan verwarrend zijn voor degene die de verhalen over de glomerulopathie gelezen heeft.  Moet nu voor het stellen van een diagnose een biopsie worden gedaan, of volstaat het om een steriel urinemonster te laten onderzoeken op eiwit?

Voor de pups van Elise, waarvan waarschijnlijk 50% wel drager van een defect gen is,  zal de ziekte zich even waarschijnlijk niet manifesteren.  Want dan zou de vader, Quido ook een defect gen moeten bezitten.

Biopsie is niet nodig, als er geen klinische manifestaties zijn van de ziekte. Dus alleen als er de verschijnselen van de ziekte zich aandienen en de dierenarts zou per se willen weten welke vorm van g. voorhanden is.

Onze beslissing bij Elise was om geen biopsie te laten verrichten. Immers het voegt niets toe of af aan de mogelijkheden voor therapie.

Biopsie is niet zonder risico, en tenminste belastend voor het dier, nog afgezien van de belasting voor de portemonnee.

Mijn advies zou zijn om een keuze voor het laten verrichten van biopsie mede te laten afhangen van de vraag of met biopsie de therapeutische mogelijkheden worden verruimd of verbeterd.  Zo niet..niet doen!

Het volstaat om na de groeiperiode, dus vanaf een en een half jaar urine te laten onderzoeken op het voorkomen van eiwit, zoals gemeld door Jan de Leu.  Voor de zekerheid kan dit onderzoek elk half jaar worden herhaald.

Van Elske Spoor (vrouwtje van Gin) ontving ik een verhaal over glomerulopathie bij mensen.

Hoewel er de nodige verschillen met kleine huisdieren zullen zijn, zijn er ook punten van analogie.

Het verhaal druk ik hieronder af.  De bron die Elske raadpleegde is mij niet bekend.

Ik ga uit van een uitgebreid tekstboek voor menselijke geneeskunde.

Glomerulopathieën Een nieraandoening waarbij vooral de glomeruli door een ontsteking worden aangetast, noemt men een glomerulopathie. Hoewel de oorzaken van glomerulopathie uiteenlopen, zijn de symptomen vergelijkbaar omdat de glomeruli op dezelfde wijze op verschillende soorten beschadiging reageren. Er zijn vier belangrijke vormen van glomerulopathie. Het acute nefritisch syndroom ontstaat plotseling en verdwijnt meestal snel. Het snel progressieve nefritisch syndroom begint plotseling en verergert snel. Het nefrotisch syndroom leidt tot verlies van grote hoeveelheden eiwit in de urine. Het chronische nefritisch syndroom begint geleidelijk en verergert zeer langzaam, vaak over een periode van jaren. Wanneer de glomerulus beschadigd is, kunnen stoffen die normaal niet uit de bloedstroom worden gefiltreerd, zoals eiwitten, bloed, witte bloedcellen en afvalmateriaal, de glomerulus passeren en in de urine terechtkomen. In de haarvaten die de glomerulus van bloed voorzien, kunnen kleine bloedstolsels (microthrombi) ontstaan. In combinatie met andere veranderingen kunnen deze stolsels de urineproductie aanzienlijk doen afnemen. Verder kunnen de nieren hun vermogen verliezen om de urine te concentreren, zuur uit het lichaam uit te scheiden , of de zoutuitscheiding in evenwicht te houden. In eerste instantie kan de glomerulus dit gedeeltelijk compenseren door groter te worden, maar de toenemende beschadiging leidt tot verlaging van de urineproductie en tot ophoping van giftige afbraakproducten van de stofwisseling in het bloed. Diagnose Voor alle vormen van glomerulopathie geldt dat de juiste diagnose door middel van een nierbiopsie wordt gesteld. Hiertoe wordt een klein stukje weefsel uit de nier verwijderd, meestal door een naald door de huid heen in de nier te plaatsen. Het monster wordt voor en na kleuring onder een microscoop onderzocht om de soort en plaats van de immuunreacties in de nier zichtbaar te maken. Onderzoek van een urinemonster ondersteunt de diagnose en eenvoudig bloedonderzoek geeft aan in welke mate de nierfunctie is aangetast. Door de gehalten aan antistoffen in bloedmonsters te meten kan de progressie van de ziekte worden bepaald. Wanneer de gehalten stijgen verslechtert de aandoening, wanneer ze dalen verbetert de aandoening. Prognose en behandeling Het verloop en de prognose van een glomerulopathie variëren sterk en hangen af van de onderliggende oorzaak. Hoewel de immuunreacties die veel nierziekten veroorzaken tegenwoordig worden begrepen, is de behandeling in de meeste gevallen óf niet voorhanden óf niet specifiek voor de betreffende immuunstoornis. Artsen proberen de immuunreactie af te zwakken door het antigeen, de antistof of het complex dat ze samen vormen, te verwijderen door middel van technieken als plasmaferese waarmee schadelijke stoffen uit het bloed worden gehaald. Ook wordt geprobeerd de immuunreactie te onderdrukken met behulp van ontstekingsremmende middelen of middelen die het immuunsysteem onderdrukken, zoals corticosteroïden, azathioprine en cyclofosfamide. In sommige gevallen kunnen antistollingsmiddelen effectief zijn. Indien mogelijk, wordt de onderliggende aandoening afzonderlijk behandeld, bijvoorbeeld antibiotica bij een infectie.

Bij het samenstellen van het verhaal gebruikte Jan de Leu devolgende bronnen:

algemeen:

www.iris-kidney.com

Small Animal Internal Medicine - Nelson en Couto

Textbook of Veterinary Internal Medicine - Ettinger en Feldman

Bijscholing "Opwerken van azotomie patienten"" door Dr. Greet Junius, dipl ECVIM-CA

studies:

Small Animal Internal medicine - Nelson en Couto

1: Vet Pathol. 1994 Jul; 31 (4) - 421-8

Familial nephropathy in Bernese mountain dogs

Minkus G, Breuer W., Wanke R. Leuterer G., Brem G., Hermanns W.

Institute of Veterinery pathology, University of Munich, Germany

1: Vet. Rec. 1994 Apr 16; 134 (16): 411-5

A new familial glomerulonephropathy in Bernes mountain dogs.

Reusch C, Hoerauf A, Lechner J, Kirsch M, Leuterer G, Minkus, G, Brem G.

Department of Veterinary Internal Medicine, University of Munich, Germany.

Britt Wagemakers en Tim Bringmans, het vrouwtje en het baasje van Guus, treden zaterdag 30 augustus in het huwelijk.

Namens alle hondjes en hun baasjes en vrouwtjes wens ik jullie een fijne dag en veel geluk ook daarna.

Leo

Therapie:

Beginnende problemen:

Zodra er glomerulaire proteinurie werd vastgesteld, zijn twee dingen belangrijk.

1) Het juiste dieet: een dieet met weinig, maar hoogkwalitatieve eiwitten.

Het eiwitverlies via de nier proberen te compenseren met veel eiwit in de voeding heeft net het tegenovergestelde effect: de proteinurie zal er nog erger door worden.

Ook moet de voeding weinig zout bevatten om het ophouden van vocht en in een later stadium ook een hoge bloeddruk tegen te gaan.

2) Het gebruik van enalapril of een aanverwant product (een ACE-remmer, oorspronkelijk gebruikt bij mensen en honden met hartproblemen) wordt vanaf het begin aangeraden vanwege zijn antiproteinuretisch effect en zijn beschermend effect op de nierfunctie.

Vergevorderd stadium:

In een vergevorderd stadium van chronische nier insufficientie (CNI) met sterke stijgingen van de waarden van ureum en creatinine is hospitalisatie (opname in de kliniek) en infuustherapie onvermijdelijk. Er ontstaan risico's op hoge bloeddruk en thrombo-embolien. (Hierop wordt nu niet verder ingegaan.) 

De afweging moet misschien worden gemaakt in hoeverre  dergelijke ingrijpende behandelingen die het leven van  het dier verlengen niet tevens een zeer grote aanslag betekenen voor de kwaliteit van het leven.

De vooruitzichten voor klinisch aangetaste honden zijn twijfelachtig tot slecht. Daarom zijn een zeer vroege diagnose en ondersteunende maatregelen zo belangrijk.

Als de diagnose gesteld wordt, terwijl er ook al sprake is van CNI, zou gemiddeld de overlevingsduur slechts 90 dagen zijn.

Voor een individuele patient zijn regelmatige metingen van de eiwit/creatinine ratio in de urine en ureum en creatininewaarden in het bloed de beste manier om de prognose te bepalen.

Erfelijkheidsgraad

Op de vraag naar erfelijkheid is geen sluitend antwoord te geven.

Ten eerste omdat het mechanisme van het ontstaan van de glomerulopathie zelfs van ras tot ras verschilt.

Tussen 1988 en 1992 is er aan de Universiteit te Munchen onderzoek gedaan specifiek bij Berners. (Dominque Paepen van de Universiteit van Gent heeft voor de Praktijk Aan de Heikant naar aanleiding van de reunie van 16 augustus een korte samenvatting bezorgd. Men heeft kunnen achterhalen over welk aangeboren defect het zou gaan.

Ten tweede is de manier van overerving ook niet bij alle rassen hetzelfde.  Bij Berners heeft men het vermoeden dat het probleem recessief autosomaal overerft.

Autosomaal wil zeggen dat het niet aan de geslachtschromosomen gekoppeld is, dus niet noodzakeleijk geslachtsgebonden.  Recessief wil zeggen dat de ziekte pas tot uiting kan komen, als het individue zowel van de vader, als van de moeder het defecte gen meekrijgt.

Maar hierbovenop zou nog een tweede mechanisme in het spel zijn dat geslachtsgebonden is, waardoor de ziekte meer voorkomt bij teefjes dan bij reuen.

Mag er met deze honden gefokt worden?

Vanwege de recessive overerving is de kans dat de pups aangetast zijn vermoedelijk niet groot.  Maar het lijkt De Leu dat fokken niet moet worden aangemoedigd.

(wordt vervolgd met bronvermeldingen)

Hoe kun je de ziekte herkennen?

Gewichtsverlies, verminderde etenstrek, slecht in de vacht zitten (dit laatste gold niet voor Elise), verminderde energie, langzamer stappen.

Als meer dan 75% van de nefronen zijn aangetast zal de hond ook tekenen van chronische nierinsufficientie (CNI) gaan vertonen: veel drinken en plassen, slecht eten en doorgaans ook braken, slechte mondgeur, en eventueel ook letsels op de tong en tandvlees.

Op het allerlaatst laatst bleef Elise staan met de kop iets naar beneden, grimasseren met de lippen en eigenlijk geen blijf meer met zichzelf weten.

Een vroegdiagnose kan niet eerder dan na de groeiperiode worden gesteld.  Dus vanaf anderhalf jaar.  En eigenlijk alleen door middel van urine-onderzoek.  Er moet dan gekeken worden naar eiwitverlies via de nier.

Dmv een stick wordt een screening gedaan van de urine. Als er geen eiwit in zit, kan er (nog) geen sprake zijn van glomerulopathie. Als er wel eiwit in zit, moet er verder gekeken worden. Een volledig urineonderzoek is dan aan te raden om te kijken of het eiwitverlies vanuit de niet komt (renale of glomerulaire proteinurie) of eventueel een andere oorzaak heeft (b.v. blaasontsteking, een prostaatprobleem geven geen glomerulaire proteinurie).

Daarnaast is het dan ook belangrijk dat er naar de eiwit/creatinine ratio gekeken wordt om een idee te vormen hoe erg het eiwitverlies al is. De eiwit/creatinineratio geeft een perfect beeld van het eiwitverlies over 24 uur, om het even of het dier veel of weinig drinkt en plast en zijn urine al dan niet nog voldoende kan concentreren. De eiwit/creatinine ratio geeft alleen bruikbare informatie over eiwitverlies, als er sprake is van nierinsufficientie.  Hoe hoger de eiwit/creatinine ratio, hoe slechter de vooruitzichten.

In deze beginfase is er nog geen afwijking in de concentratiecapaciteit van de nieren, m.a.w. de dichtheid (soortelijk gewicht) van de urine is nog normaal.

VOOR DE PUPS VAN ELISE ADVISEREN  WIJ EEN HALFJAARLIJKS PREVENTIEF URINE ONDERZOEK VANAF DE LEEFTIJD VAN 1,5 JAAR.

BIJ ERFELIJK BELASTE DIEREN KOMT DE ZIEKTE MEESTAL TOT UITING TUSSEN 2 EN 5 JAAR  (MET EEN GEMIDDELDE VAN 3,3 JAAR OUD).  HET PROBLEEM ZOU MEER BIJ TEVEN DAN  BIJ REUEN VOORKOMEN.

(wordt vervolgd)

Het was een goede reunie, gezellig, maar ook informatief.

Het trieste feit dat Elise, de moeder van de pups er niet was, overleden was aan een ongeneeslijke ziekte, vormde voor de dierenarts aanleiding om een verhaal te houden over deze ziekte, over hoe de verschijnselen van deze ziekte bij tijds herkend kunnen worden, of er iets tegen te doen valt en zo ja wat.  Verder de kwesties over erfelijkheid van de ziekte etc. etc.

De ziekte, die Elise had heet glomerulonefropathie.   Pathie betekent ziekte. Nefro slaat op de nieren.  Glomerulus is een klein filtertje.

Dus de letterlijke betekenis van dat vreemde woord is:  een ziekte van de kleine filtertjes van de nieren.

Misschien moeten we eerst even kort stil staan bij de functie van de gezonde nieren.

in hoofdzaak ontdoet de nier het bloed van afvalstoffen.

De nieren bestaan uit miljoenen zeer kleine filtertjes, die de afvalstoffen uit het bloed halen en afvoeren naar kleine buisjes (tubuli), die op hun beurt de afvalstoffen doen uitmonden in een een groter systeem, in het nierbekken en vandaar naar de urether, de urineblaas.

Die filtersysteempjes tesamen noemt men nefronen.

Er kunnen op verschillende plaatsen in dit filtersysteem problemen optreden. Dit verhaal beperkt zich tot het probleem waaraan Elise leed: een glomerulopathie.

De meeste glomerulopathieen die bij honden en katten voorkomen, hebben een immunologische achtergrond.  Dit kan op twee manieren.

1. het lichaam reageert met het maken van antistoffen, omdat er ergens een ontsteking, een infectie, of een tumoraal proces aan de gang is (bij voorbeeld ziekte van Lyme, pancreatitis, bepaalde kankers, kattenaids, kattenleucose, pyometra die lang aansleept..........).  De gevormde antistoffen vormen een 'complex' met de antigenen (de stoffen waartegen ze  gevormd zijn).  Deze complexen zetten zich vast ter hoogte van de glomeruli en berokkenen er schade.

2. Het lichaam kan ook rechtstreeks antistoffen aanmaken tegen de antigenen die op de wand van de glomeruli vastgehecht zitten en zo schade berokkenen.

Het is dus belangrijk om bij een glomerulopathie (en evenzo bij andere nierziekten) uit te zoeken of er oorzaken buiten de nier zelf (extrarenaal) zijn die het probleem kunnen veroorzaken.  Als die behandelbaar zijn en we de schade aan de nieren kunnen beperken, zijn de vooruitzichten voor de patient aanzienlijk beter.

In veel gevallen vinden we geen extrarenale oorzaak en zelfs helemaal geen oorzaak (idiopathisch).  Bij bepaalde rassen weten we dat er een familiale glomerulopathie bestaat: o.a. Bull Terriers, Rotweilers, Soft Coated Wheaten Terriers, Engelse Cocker Spaniels, Berner Sennen honden.....

Het verhaal gaat worden vervolgd met de vraag hoe de ziekte kan worden herkend.

(wordt vervolgd)

Nog enkele foto's door Laurent.  Ze geven een indruk van de activiteiten, de hondenschool, de wandeling en de wandelaars met hun honden.

Viv wilde nog meer foto's.  Voorlopig wordt zij op haar wenken bediend.

De volgende foto's zijn gemaakt door Laurent. Bedankt voor het toezenden, Laurent.

Wie zijn of haar foto's ook graag op de blog geplaatst ziet, kan ze me doorsturen . Graag in .jpg en niet groter dan 250 kilobyte, bv. 640x480 pixels - dat zijn niet de spelregels van Skynetblogs. Ook filmpjes zouden geplaatst moeten kunnen worden...

Janne en ik hebben een goed gevoel over de dag.

We kijken er met veel genoegen op terug.

We vinden dat de pups wel op elkaar lijken, maar zeker ook van elkaar verschillen, in grootte, in gewicht, in tekening en misschien ook wel in temperament.

We vonden dat de dierenarts een helder informatief verhaal hield over de ziekte van Elise en dat vanaf 18 maanden  twee keer per jaar de urine gecontroleerd zou moeten worden op het voorkomen van eiwitten i.v.m nierfalen.

De grootste kans is dat bij geen van de pups de klinische symptomen van de ziekte  zich manifesteren.  Het lijkt me wel juist dat wie wil gaan fokken zich de voorgeschiedenis realiseert en nader laat onderzoeken welke risico's er zijn voor eventueel nageslacht.

Het verhaal over de leerprocessen van Iris was zeer illustratief en praktisch ze toonde ook aan dat je met je stemgebruik de honden in een gewenste richting kunt beinvloeden.

Wie een goed opgevoede hond wil, moet duidelijkheid geven en consequent aan de slag.  Een goede hondenschool kan daarbij enorm veel steun geven.

Ik heb Kasper gevraagsd om alvast een paar foto's op de blog te zetten, ze zijn verkleind tot web groot of te wel JPG-formaat.

Wie nog meer leuke foto's heeft van de dag, verzoek ik deze door te zenden op web groot, of JPG-formaat, zodat ze op de blog kunnen worden geplaatst en tevens minder ruimte innemen bij het e-mailverkeer.

Ieder bedankt voor het laten welslagen van de reunie.

Leo

Zoals ieder die door het vensterglas naar buiten gekeken heeft heeft kunnen opmerken, is er de laatste tijd veel hemelwater naar beneden komen afdalen.

Het gevolg kan zijn dat op bepaalde plaatsen de paden waarlangs gewandeld gaat worden niet meer 100 % droog zijn.

Ik bedoel daarmee te zeggen dat het voor de deelnemers aan de wandeling  niet geheel onverstandig is zorg te dragen voor stevige, waterdichte stappers, of  botten (laarzen).

Ik zie echt uit naar zaterdag en ben benieuwd hoe de pups, waarvan ik de meeste voor het laatst gezien heb toen ze in de loop van de eerste twee maanden van dit jaar de Wasbrug verlieten, zich ontwikkeld hebben.

Leo

Zoals al eerder aangekondigd organiseren we op 16 augustus een hondenreünie voor de inmiddels groot geworden pups uit het nest van Elise en hun baasjes. Bij dezen bent u nogmaals uitgenodigd en welkom op deze dag. We hopen dat een heugelijke en kwispelrijke dag wordt!

Er is heel wat gebeurd, zowel leuke en minder leuke gebeurtenissen waarover we al uitvoerig bericht hebben op deze blog. Verdrietig vooral was het overlijden van moederhond Elise na een nierziekte, maar tevreden stemmend was dat pup Senna na een slechte start alsnog een goed gezin bij Tineke en Roel in Noord-Holland heeft kunnen vinden.

Voor gedragskundige en medische vragen hebben wij twee hondenexperts uitgenodigd: dierenarts Jan de Leu en hondenschoolhoudster Iris Kets. Overigens vindt de bijeenkomst plaats op het terrein van de hondenschool van Iris in de Groenendriesstraat dat in de gemeente Kalmthout (2920) ligt en niet in Essen zoals op de uitnodiging aangegeven. (Dit is belangrijk als u het adres ingeeft in een routeplanner of gps-apparaat.)

Zoals gezegd kunt u specifieke vragen over gedrag, opvoeden, gezondheid, zindelijkheid, voeding, enz. aan hen op voorhand aan ons doorsturen zodat Jan en Iris zich op een gepast antwoord kunnen voorbereiden. Tot nog toe hebben wij echter nog geen vragen ontvangen... Wij hebben aan de dierenarts in ieder geval al vragen over de nierziekte en het vroeg herkennen en mogelijk voorkomen hiervan. Wie andere vragen heeft kan die in de komende dagen nog stellen. Wij zorgen er dan voor dat ze op tijd bij Jan dan wel Iris komen.

Verder zal er ook heel wat gewoon bijgepraat, ervaringen en evt. foto's uitgewisseld kunnen worden en ongetwijfeld ook veel aan elkaar gesnuffeld worden!

Tot nu toe hebben de baasjes van Senna, Glitter, Gucci, Gijs en Gringo al bevestigd van de partij te zijn volgende week zaterdag. Gin en haar baasjes zijn verhinderd en van de baasjes van Guus en Joy wachten we nog op bericht. Samen met dierenarts Jan, Iris en haar man, trouwe blogbezoekster Viv en haar man en onszelf zullen we er dus met zo'n 20-25 personen en 6-8 honden bij zijn op deze dag.

Ter herinnering zal de lunch voor de rekening zijn van Leo en Janne en zullen dranken apart afgerekend worden, de opbrengsten waarvan voor de hondenschool zijn.

Hier het definitieve programma:

12.00 uur   welkom met koffie

12.30 uur   praatje en V&A door Jan de Leu

13.00 uur   lunch in de hondenschool

14.00 uur   boswandeling (met de honden)

16.00 uur   uitreiking stambomen (Leo)

16.30 uur   praatje en V&A door Iris Kets

17.00 uur   vertrek naar huis

Tot gauw!

Gwen heeft zich op vakantie keurig en kranig gedragen.  De eerste week zaten we in een huis van een collega die zo vriendelijk was dit voor ons af te staan.

Op een bepaald moment voelde Gwen zich er zo thuis dat ze begon te waken en onbekende geluiden begon te beblaffen.

De tweede week was het kamperen: daar zij we beiden gek op, maar hadden het nog niet met een hond samen gedaan.  De bench was mee en ik had een kurkentrekkerachtige pen voor in de grond gekocht met een lijn, zodat het een kwestie van goed afstellen is dat  Gwen niet een hete pan van het koken op zich zou kunnen krijgen.

Maar het ging goed:  stadjes als Chatelneuf, Pont 'l Eveque, Etretat, Fecamp, een grotere stad Rouen zijn bezocht.  Wel is het zo dat je met een hond minder snel een museum binnestapt of een kerk bezichtigt.

Op een avond stapte ik de tent in, Janne lag er al en ze zei: "Iemand is een luchtbed aan het opblazen."

Ik zei: " Vind je dat niet een beetje laat daarvoor?"

Het luchtbed opblazen bleek de regelmatige ademhaling van een slapende Gwen. 

Vergeten zullen we Elise niet, maar het is goed geweest en ze is, zoals sommigen zeggen, aan de andere kant van de regenboog.  Gwen en wij kunnen weer verder.

Op naar de voorbereidingen van de reunie! 16 augustus.   De eigenaren van de pups krijgen daarover nog bericht.

mvg

Leo 

Vandaag, vrijdag 7 juni, is Elise overleden.

Het enige dat ze gisteren nog gegeten heeft waren een paar flinterdunne plakjes zalm ('s middags) en een frolic ('s avonds).

Ze kroop regelmatig in het verste hoekje van de tuin, onder de tafel bij de garage, net alsof ze weg wilde kruipen van alle dagelijkse reuring.

Het aanbieden van allerlei lekkers en ook water was tevergeefs op de genoemde uitzonderingen na.

De maag vertoonde contracties die goed te zien waren omdat ze soms lange tijd stil stond met haar kop ietwat naar omlaag.

Antje is gisteren langs geweest en toen ze haar zag kwispelde ze wel, maar veel fut zat er al niet meer in.

Gisteravond merkte ik dat ze af en toe met haar bek grimassen aan het maken was.  Volgens Janne slikte ze vocht weg.  Ik moest eerder denken aan onwillekeurige krampen.

Vanochtend vroeg was ze erg onrustig, het leek wel alsof ze gedesorienteerd raakte, liep wankele rondjes en keek vaak naar opzij. De ogen waren af en toe geheel naar boven weggedraaid, zodat je alleen nog oogwit kon zien.

Ze wist echt geen raad meer met zichzelf.

"Zouden we niet om 9.00 uur de dierenarts bellen met de vraag of hij vandaag eerder zou kunnen komen?"  Dit overlegden Janne en ik met elkaar en we vervroegde het uur van het bellen telkens tot een tijdstip waarop we durfden de dierenarts lastig te vallen met onze vraag. Om 7. 00 yyr belden we en om 9.00 uur kwam Martine Verbocht, bij wie Elise een paar dagen thuis geweest is voor het laatste infuus.

Even voor de dierenarts kwam Caroline. Omdat Caroline angst had gehad voor honden heeft Ijsbrand samen met haar Elise uitgezocht. Dat was een hond waarvoor ze niet bang hoeft te zijn. Caroline en Elise zijn altijd goede maatjes gebleven. We vonden het fijn dat zij bij de laatste momenten van Elise aanwezig wilde zijn. 

Alleen het toedienen van een sterk slaapmiddel volstond, zo totaal verzwakt was Elise al.

Ze ligt nu netjes in haar mand, zodat Gwen de gelegenheid heeft om geconfronteerd te worden met de nieuwe situatie.

Ze heeft een paar maal gesnuffeld aan haar dode mama.  Ging toen naar buiten.  Kwam terug en is op een meter van de mand van Elise in een diepe slaap gevallen die gepaard ging met luid snurken.

We mochten van Martine, indien nodig, iets kalmerends halen voor Gwen.

Ik denk niet dat dit nodig zal zijn: precies als Elise is ook Gwen een redelijk evenwichtige hond. 

Toen we met de eigenaren van haar pups een afspraak maakten voor een reunie op 16 augustus hadden we geen enkel vermoeden dat Elise zelf daar niet meer bij aanwezig zou zijn.

De reacties van deze eigenaren en ook vele lieve anderen zijn hartverwarmend: er wordt intens meegeleefd met Elise en met ons. Dit medeleven doet goed, juist in deze moeilijke tijd. Ook Gwen troost ons enorm met haar vrolijke maniertjes en knuffelpartijtjes. Zoals Elise twee jaar geleden ons ook zo opgebeurd heeft, zo ziet het er naar uit dat Gwen dat nu ook weer gaat doen. Dierenliefde is zo speciaal: je verwacht het niet en je krijgt zo enorm veel troost en nog wel ongevraagd. Het spreekt  voor zich dat de reunie op 16 augustus gewoon door gaat. De dierenarts die alles er aan gedaan heeft om Elise er bovenop te krijgen zal een praatje houden en ook uitleg over de ziekte van Elise en waar we extra op moeten letten. Vanochtend dacht ik als ik ziek word laat ik me ook behandelen door een dierenarts. Zoveel vertrouwen heb ik in dit drietal(vader, zoon en een jonge vrouwelijke dierenarts.) Hoewel de missie niet afgelopen is zoals we hoopten, hebben we ons nooit in de kou voelen staan. Ik hoop dat we jullie niet te triest stemmen met dit intens treurige verhaal. We gaan nu extra van Gwen  genieten. Volgende week gaan we voor twee weken naar Bretagne. De bedoeling was met twee honden te  gaan kamperen. We gaan nu  alleen met Gwen, maar we zullen er wel iets goeds van maken.

Leo en Janne en onze dappere Gwen

Vanaf vrijdagavond is Elise weer thuis. 

Aanvankelijk wilde ze niet eten.

Toen kwam ik op de idee dat er nog een zakje met Frolic stond. Proberen en ja hoor. Dat ging erin.

Tijdens het zogen van de pups heeft ze destijds Duck als krachtvoer gekregen.  Proberen...en ook dat ging erin.  Niet te veel, want dan bestaat het risico dat alles er terug uitgebraakt wordt.  Zo elk uur, elke een uur en een half een plakje.

Zaterdag, zondag en maandag heb ik haar zo regelmatig eten aangeboden dat ze met een zekere gretigheid verorberde.

Dinsdag even gebeld met de dierenarts om te melden dat Elise stabiel was, terug at en misschien zelfs een lichte vooruitgang vertoonde.  Haar ogen stonden ook weer normaal en ze was alerter.  Stappen ging iets beter.

Dus de woensdag als dag van haar euthanasie kon - gelukkig- worden uitgesteld.

Enkele uren na het telefoontje met de dierenarts gaf Elise voor het eerst over.

De Duck-voeding kwam eruit.  Ik ging naar binnen om een emmer en een schep te halen om het op te ridderen, maar het bleek niet nodig, want het was al weg.

Werk van Gwen?

De spiraal ging terug omlaag.  Trieste waterige blik, geen zin om te stappen, minder enthousiasme met eten.  Flauwe kwispelkracht en lage kwispelfrekwentie.

In de nacht van dinsdag naar woensdag hebben we Annemarijn en Laurent van Schiphol gehaald; ze waren terug van een korte vakantie.

Terug thuis reageerde Elise enthousiast, ze kwam naar buiten en begroette iedereen.  Ze heeft ook nog een plakje Duck gegeten.

Maar vanmorgen was het weer mis:  geen etenstrek, niet eten, geen Duck, geen eitje, geen stukje beschuit.  Enkel een restje pate heeft ze van een schaaltje afgelikt.  Dus misschien moeten we maar constateren dat de verbetering van de afgelopen dagen een tijdelijke opleving geweest zijn.

Eind van de week contacteer ik opnieuw de dierenarts en dan worden naar bevind van zaken nieuwe afspraken gemaakt.

Leo  

Gisterenavond, vrijdag dus, hebben Jannemariet en ik Elise opgehaald bij de dierenarts. De dierenarts meldde dat ondanks de dagenlange toediening van het infuusvocht er geen verandering opgetreden is in de slechte bloedwaarden voor nierfuncties. Het braken is gestopt, maar ook eet zij niet meer.

Volgens de dierenarts zijn er nu drie scenario's:

1) verder onderzoek met echo's, nierbiopsie etc.

2) nog een paar dagen aan het infuus.

3) terug mee naar huis en kijken of zij wat wil eten en hoe de problematiek zich ontwikkelt.

Verder onderzoek is belastend voor de hond en het is maar de vraag of daardoor iets gevonden gaat worden waarmee Elise wezenlijk opschiet.

Als twee en een half etmaal aan het infuus geen wijziging ten goede brengt, zou dan verlenging van de infuusduur wel ietgs opleveren?

Kortom we hebben haar mee naar huis genomen.

Het enige dat zij tot nu toe heeft gegeten is een handvol "Frolic" en een paar kleine stukjes kaas.

Ze drinkt af en toe uit de vijver.

Komt liggen op de plaatsen waar wij in huis zijn, kwispelt en kijkt me aan met

soms gewone en soms triestige, waterige ogen.

Vanmorgen hebben we bij een tweetal dierenklinieken een second opinion gevraagd. En geen andere geluiden gehoord dan de behandelende dikerenartsen alreeds gaven.

De aandoening heet glomerulopathie.  

Het komt erop neer dat de filterende werking van de nieren het laat afweten.              

Afvalproducten worden niet meer (goed) afgescheiden.

Marianne Bormans van Larumshof uit Geel, de fokker waarbij Elise geboren is, reageerde op mijn vraag als volgt: 

Marianne

Tenzij er een wonder gebeurt, gaat het dus niet goed aflopen met Elise.

Op een wonder mogen we niet rekenen, wel hopen.

Voorlopig wil ik alvast iedereen bedanken voor de vriendelijke, troostende en opbeurende woorden.

Leo

Zoeven een telefoontje gekregen van de dierenarts.

De bloedwaarden vwb de nierfuncties zijn onveranderd slecht gebleven.

Het enige positieve is dat Elise niet meer heeft gebraakt.  Maar ze weigert ook elk eten.  Dit in tegenstelling tot gisteren en maandag.

Er is de mening van een andere in interne dierziekten gespecialiseerde dierenarts gevraagd. Er zijn nog wel wat onderzoeken mogelijk, maar het is de vraag wat Elise daarmee opschiet.

Als Jannemariet terug is, gaan we naar de dierenarts en zullen alles uitvoerig bespreken. Ik houd intussen steeds meer serieus rekening met de noodzaak om afscheid van Elise te gaan nemen.  Hoe moeilijk en verdrietig dit ook is.

Een buurvrouw die ik erover sprak, zei, "Hoe is dat nu toch mogelijk? Wat moet je daar nou van denken? Misschien heeft IJsbrand  Elise nodig."

Deze gedachte zal wellicht troost kunnen gaan bieden, maar voor troost is het nu nog iets te vroeg.

Ik houd jullie op de hoogte.

Wie overweegt om een witte herderpup aan te schaffen, moet voortmaken.

De laatste berichten zijn dat Iris van de negen pups er inmiddels zes verkocht heeft. Iris verkoopt alleen als ze vertrouwen heeft dat de nieuwe baas geschikt is om de pup op te voeden.

Dit houdt in dat er 14 potentiele kopers zijn geweigerd.

Dus: weet waaraan je begint.

Tot zover het nieuws van de witte herdersbende.

Leo

Elise blijkt nierpatient te zijn.

Sinds begin april viel het op dat Elise magerder werd. Eerst schreven we het toe aan de loopsheid die in vanaf half april drie weken in volle hevigheid duurde, daarna aan het warme weer.

Behalve gewichtsverlies was opvcallend dat ze ze sloom was, ze stapte nog mee, maar kwam dan achteraan, stapte eigenlijk voorbeeldig aan de lijn, maar het was iets te gedwee, te plichtsgetrouw, geen eigen fut.

En terwijl ze eerst met Gwen spurtjes trok om het snelst, was het nu Gwen alleen die af en toe de sokken erin zette.

Enfin je kunt zo jezelf een tijdje voor de gek houden, maar de dierenarts zou uitsluitsel moeten geven en een manier vinden om de ribbekens terug van een aangename bekleding te voorzien. Nu konde we de ribben tellen.

Ze leek wel een anorexiahond.

Elise was nooit erg fors Voor haar zwangerschap woog ze 32 kilo.

Bij de dierenarts was het nu 26,6 kilo. 

Eerst bloed prikken en afwachten wat het labo zou zeggen.  Intussen werd een zak met speciale brokken krachtvoer voor werkende honden aangeschaft.

Die brokken at ze gretig. Ik voerde haar elke twee uur een kleine portie. De dierenarts gaf haar een injectie met een oppepper en het weekend.  En dank zij die oppepper was haar gedrag een heel stuk energieker.

Een paar dagen daarna kwam 's avonds het eten er uit. En de dag daarna weer.  Terug naar de dierenarts.   Die vermoedde eerst dat het een ontstoken baarmoeder was.  Er zijn meerdere echo's genomen die dit niet uitwezen. Bovendien had Elise geen koorts.

De uitslag van het labo gaf aan dat er nierproblemen zouden zijn.

Afgelopen maandag is Elise bij de dierenarts gebleven aan het infuus om de nieren te spoelen.  Ze at daarbij goed.  Deed buiten een plas en gedroeg zich, als altijd, voorbeeldig.

Maandagavond, dinsdag en woensdag is ze terug thuis geweest met een verzameling medicamenten en een poeder dat door het speciale blikvoer moest.

Ging er goed in. Alleen een drankje Primperan o.i.d. vond ze vreselijk vies.

Als ik dit door haar eten had gemengd......geen hap.

Overdag ging het goed, maar tegen de  avond terug overgeven.

De dierenarts stelde voor om haar voor een labgere tijd aan het infuus te leggen en dat gebeurt nu.

Ze is thuis terug bijna een kilo aangekomen. Dus dat is mooi, maar ze eet tijdens het tweede infuus niet zelf en dat is eigenlijk toch wel de bedoeling dat ze zelf weer de draad gaat oppakken.

 Volgens de dierenarts komt deze problematiek meer voor bij Berners.

Ik heb Marianne Bormans, de fokker van Elise, verwittigd en gevraagd of ze bekend met dit soort nierproblemen is.  Haar antwoor wacht ik even af.

Ik weet niet in hoeverre deze problematiek erfelijk is, maar het lijkt me verstandig voor de eigenaren van pups van Elise die overwegen om te gaan fokken, of een reu als dekreu aanbieden, deze informatie te laten meewegen in de beslissingen.

Natuurlijk hopen we dat Elise er bovenop krabbelt en dat haar verdere leven kwalitatief de moeite waard blijft, maar we houden ook rekening met een somberder en vervelend scenario.

We houden jullie op de hoogte.  

Leo

Op hondenschool van Iris is enige tijd geleden Bubbel, een van haar witte herders bevallen van een nestje.

Daarom breng ik hetvolgende bericht onder uw aandacht.  Hoort zegt het voort!

TE KOOP

hier hoort een fraaie foto van de boefjes op een bank

Op 11 maart 2008 zijn wij, Iris & Marc, de trotse baasjes geworden van 9 schattige witte wolkjes van onze witte langharige herdershond Bubbel.  De vader en de moeder van de pups hebben een stamboom.

De prijs is: €750 per pup.

Wij zoeken voor onze pups lieve & consequente baasjes, die de pups een prima hondenleven gaan geven.

Wie belangstelling heeft om van zo'n klein wit boefje een trouwe vriend te maken, neemt contact met ons op: 03/677.23.86  -  0486/24.07.91

(Vanuit Nederland: +32.3/677.23.86  -  +32.486/24.07.91)

Hoera! De stamboomcertificaten zijn binnengekomen!

Alhoewel of hoera echt op zijn plaats is? Onderstaande e-mailtekst verzond ik aan St. Hubertus i.v.m. de aflevering van de certificaten.

 



Beste mw. Danielle Steenackers, 

 
Ik mag hopen dat tegen de tijd van de reünie (16/8) de certificaten correct in orde zijn. 

Afgelopen donderdag heeft Gwen de puppycursus met succes afgerond:

de opdrachten volg, zit, af, hier, de aandacht voor de baas, de omgang met andere honden....allemaal goed.  En dat ondanks het feit dat het echt hondenweer was! Het heeft de hele avond gegoten van de lucht. Tot zelfs binnen in het lokaal drupte het.

Janne heeft Gwen begeleid tijdens het examen.

Een intensieve periode van drie keer in de week naar de hondenschool is daarmee ten einde. Gwen gaat door met de vervolgcursus.  Dat is een keer in de week, woensdagavond van 19.30 - 21.30 uur.  En gegarandeerd steeds met mooi weer nu voortaan.